شماره ۲۰۷ - آخر ای سرو قد سیب زنخدان تا چند

آخر ای سرو قد سیب زنخدان تا چند
دل بیمار من از درد تو نالان تا چند ۱

از پی یافتن روز وصالت چون شمع
خویشتن سوختن اندر شب هجران تا چند ۲

زآرزوی لب خندان تو هر شب ما را
خون دل ریختن از دیده گریان تا چند ۳

گل خندانی و ما در غم تو گریانیم
آخر این گریه ما زآن لب خندان تا چند ۴

آشکارا نتوانم که برویت نگرم
عشق پیدا و نظر کردن پنهان تا چند ۵

تو چو یوسف شده بر تخت عزیزی بجمال
من چو یعقوب درین کلبه احزان تا چند ۶

یک جهان بی خبر از مشرب وصلت سیراب
قسم ما تشنگی از چشمه حیوان تا چند ۷

دشمنان بهر تو ای دوست جفاگوی منند
بردباری من و طعنه ایشان تا چند ۸

سیف فرغانی از عشق تو سودایی شد
خود نگویی تو که بیچاره بدین سان تا چند ۹