شماره ۲۳۷ - دوشم اسباب عیش نیکو بود

دوشم اسباب عیش نیکو بود
خلوتم با نگار دلجو بود ۱

اندرآن خلوت بهشت آیین
غیر من هرچه بود نیکو بود ۲

با دلارام من مرا تا روز
سینه بر سینه روی بر رو بود ۳

سخنش چاشنی شکر داشت
دهنش پسته سخن گو بود ۴

نکنی باور ار ترا گویم
که چه سیمین بروسمن بو بود ۵

بود دردست شاه چون چوگان
آنکه درپای اسب چون گو بود ۶

آسیای مراد را همه شب
سنگ بر چرخ وآب درجو بود ۷

من بنور جمال او خود را
چون نکو بنگریستم او بود ۸

زنگی شب چراغ ماه بدست
پاسبان وار بر سر کو بود ۹

دوری ازدوست، سیف فرغانی
گر زتو تا تو یک سر مو بود ۱۰