شماره ۲۹۷ - ای رخ خوب تو آفتاب جهان سوز

ای رخ خوب تو آفتاب جهان سوز
عشق تو چون آتش وفراق تو جان سوز ۱

شوق لقاء تو باده طرب انگیز
عشق جمال تو آتشی است جهان سوز ۲

دردل مجنون چه سوز بود زلیلی
هست مرااز تو ای نگار همان سوز ۳

خلق جهان مختلف شدند نگارا
پرده برانداز ازآن یقین گمان سوز ۴

کرد سیه دل مرا بدود ملامت
عقل که چون هیزم تراست گران سوز ۵

رو غم آن ماه رو مخور که ندارد
هر دهنی تاب آن طعام دهان سوز ۶

در ره سودای او مباش کم از شمع
گرنکشندت برو بمیر درآن سوز ۷

با که توان گفت سر عشق چو با خود
دم نتوان زد ازین حدیث زبان سوز ۸

در سخن ارگرم گشت سیف ازآن گشت
تا بدلی درفتد ازین سخنان سوز ۹