شماره ۵۳۵ - ای جهان ازتو مزین چو بهشت از حوری

ای جهان ازتو مزین چو بهشت از حوری
همه عالم ظلماتست وتو در وی نوری ۱

گر ببیند رخ خوب تو بماند خیره
درگل عارض تو نرگس چشم حوری ۲

دل در اوصاف تو گر چند که دوراندیشست
همچو اندیشه ترا کی بود از دل دوری ۳

دل کس جمع نماند چو پریشان گردد
زلف چون سنبل تو بر بدن کافوری ۴

بیم آنست که در عهد تو گم نام شود
مه نام آور و خورشید بدان مشهوری ۵

وقت ما خوش نشود جز بسماع نامت
ورچه در مجلس ما زهره بود طنبوری ۶

لب شیرین تو خواهم که دهان خوش کند
مگسان شکرت را عسل زنبوری ۷

وصل تو عافیتست و من بیمار از هجر
دورم از صحت چون عافیت از رنجوری ۸

سیف فرغانی ناگاه درآید ز درت
سگ چو دریافت گشاده نخوهد دستوری ۹