شماره ۵۴۰ - چو شود کز سر جرمم بکرم برخیزی

چو شود کز سر جرمم بکرم برخیزی
وز گناهی که از آن در خطرم برخیزی ۱

هست خلق تو کریم از تو سزا آن باشد
کز سر زلت عاشق بکرم برخیزی ۲

دی مرا گفتی اگر با تو نظر دیر کنم
که بیکبار چنین از نظرم برخیزی ۳

آن میندیش که بر دل ز گناهان توام
گر غباری بود از خاک درم برخیزی ۴

نشوی عاشق ثابت قدم ار همچون موی
در قفا تیغ زنندت ز سرم برخیزی ۵

هرگزت دست بوصلم نرسد گر چون خاک
زیر پای آرمت از ره گذرم برخیزی ۶

گویی آن دور ببینم که تو یکبار دگر
مست و مخمور از آغوش برم برخیزی؟ ۷

من در افتاده بتو و تو بمن می گویی
کای مگس وقت نشد کز شکرم برخیزی؟ ۸

خشک جانی که مرا هست بقوال دهم
در سماع ار بغزلهای ترم برخیزی ۹

کرمت دوش مرا گفت نمی خواهم من
کز در او چو گدایان بدرم برخیزی ۱۰

سیف فرغانی بنشین و مبادا که چو مرغ
گر بسنگت بزنند از شجرم برخیزی ۱۱