شمارهٔ ۲۱۶ - تفاخر به دانش و گوهر خویش

هر آن جواهر کز روزگار بستانم
چرا دهم به خس و خار ار نه بستانم ۱

به دست چپ بدهم آن گهر که در یک سال
بهای صد گهر از دست راست بستانم ۲

چو تیر هر جا ناخوانده گر همی نروم
چرا که دایم سر کوفته چو پیکانم ۳

بدان جهت همه کس را چو خویشتن خواهم
که من به دست و دل و تیغ گوهر افشانم ۴

سخن نتیجه جانست جان چرا کاهم
گمان مبر که چو پروانه دشمن جانم ۵

اگر جهان خرد خوانیم رواست که من
هم آخشیجم و هم مرکزم هم ارکانم ۶

بلی به فرمان گویم اگر هجا گویم
از آنکه قول خداوند را به فرمانم ۷

بخوان ز قرآن بر از یحب و ما یظلم
بدان طریق روم زانکه اهل قرآنم ۸

کسی که خانه و خوانش ندیده ام هرگز
به مدح او سخن چرب و خوش چرا رانم ۹

به گاه خدمت بر دستها چو بوسه دهم
چنان بگریم گویی که ابر نیسانم ۱۰

چهار گوهر و هفت اخر و دوازده برج
هر آنچه بینی من صد هزار چندانم ۱۱

من از دوازده و هفت و چار بگذشتم
چه گر به صورت با خلق عصر یکسانم ۱۲

علوم عالم دانم ولیکن اندر عصر
اگر دو مردم دانم بدان که نادانم ۱۳

خرد پشیمان نبود ز مدح گفتن من
ز مدح گفتن این مهتران پشیمانم ۱۴

سزد که فخر کند روزگار بر سخنم
از آنکه در سخن از نادران گیهانم ۱۵

خدای داند کز شعر نام جویم و بس
وگرنه جز به شهادت زبان نگردانم ۱۶

بگفتم این وز من سر به سر سماع کنند
درست و راست که مسعود سعد سلمانم ۱۷