شمارهٔ ۲۲ - موعظه

ایمنی را و تندرستی را
آدمی شکر کرد نتواند ۱

در جهان این دو نعمتی ست بزرگ
داند آن کس که نیک و بد داند ۲

تا فراوان نایستی تو ذلیل
روزگارت عزیز ننشاند ۳

آنچه بدهد فلک تو را بستان
باز ده پیش از آنکه بستاند ۴

تو چه دانی که چند بد هر روز
بخت نیک از تو می بگرداند ۵

راستی کن همه که در دو جهان
به جز از راستیت نرهاند ۶

سخت بیدار باش در همه کار
بیش از آن کت قضا بخسباند ۷

نیک رو بد مرو که نیک و بدست
که ز ما یادگار می ماند ۸