هوش مصنوعی:
این شعر از مسعود سعد سلمان، شاعر فارسیزبان، بیانگر احساسات شاعر دربارهی وفاداری، مردمداری و پشیمانی است. شاعر از رفتارهای نیکوی خود و بیوفایی دیگران شکایت میکند و هشدار میدهد که پشیمانی نتیجهی بیمردمی است. همچنین، او به ناپایداری دنیا و سرنوشت انسانها اشاره میکند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق فلسفی و اخلاقی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات قدیمی نیاز به دانش ادبی نسبتاً بالایی دارد.
شمارهٔ ۱۳۲ - آفت مردمی پشیمانی است
ما به هر مجلسی ز تو زده ایم
همچو بلبل هزاردستانی ۱
بسته کاری نکرده ای با ما
مردمی کرده ای فراوانی ۲
زود در هر چه خواستیم از تو
داده ای خوب جزم فرمانی ۳
آفت مردمی پشیمانیست
تا نگردی تو چون پشیمانی ۴
بر فلک ایمنی مدار که او
شیر چنگیست مار دندانی ۵
بسته مدتست هر شخصی
مانده غایتست هر جانی ۶
نظم شکر و شکایتست از ما
خط حری و قسم کشخانی ۷
وز چو ما مردمان سخن گویند
که فرو خواندش سخندانی ۸
شکر منظوم را نخواهی یافت
تو چو مسعود سعد سلمانی ۹
همچو بلبل هزاردستانی ۱
بسته کاری نکرده ای با ما
مردمی کرده ای فراوانی ۲
زود در هر چه خواستیم از تو
داده ای خوب جزم فرمانی ۳
آفت مردمی پشیمانیست
تا نگردی تو چون پشیمانی ۴
بر فلک ایمنی مدار که او
شیر چنگیست مار دندانی ۵
بسته مدتست هر شخصی
مانده غایتست هر جانی ۶
نظم شکر و شکایتست از ما
خط حری و قسم کشخانی ۷
وز چو ما مردمان سخن گویند
که فرو خواندش سخندانی ۸
شکر منظوم را نخواهی یافت
تو چو مسعود سعد سلمانی ۹
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۹
۴۱۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۳۱ - مرثیت یکی از سخنوران
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۳۳ - ای خروس
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
