شماره ۲ - گفتم که چند صبر کنم ای نگار گفت

گفتم که چند صبر کنم ای نگار گفت
تا هست عمر گفتم رنجه مدار گفت ۱

بی رنج عشق نبود گفتم نیم به رنج
فرسوده چند باشد ازین ای نگار گفت ۲

جز انتظار روی ندارد تو را همی
گفتم شدم هلاک من از انتظار گفت ۳

این روزگار با تو بدست این ازو شناس
گفتم که نیک کی شودم روزگار گفت ۴

چون گشت زایل این سخط شهریار راد
گفتم که کی شود سخط شهریار گفت ۵

چون بخت رام گردد تا تو رسی به کام
گفتم که بخت کی شودم جفت و یار گفت ۶

آمرزشی بخواه شود عفو جرم تو
این گفت در کریم نبی کردگار گفت ۷