غزل ۲۳ - دلم فریفتهٔ آن شمایل عربیست

دلم فریفتهٔ آن شمایل عربیست
که شکل و شیوه او را هزار بوالعجبیست ۱

خیال لعل لبش در درون سینه من
چو باده در دل پر خون شیشهٔ حلبیست ۲

بکشت فتنهٔ چشمش مرا و می‌بینم
که همچنان نظرش سوی من به بولعجبیست ۳

مرید پیر مغانم که شیخ هر قومی
میان قوم چو اندر میان فرقه نبیست ۴

مخار پای دل رهروان به خار جفا
که این طریقهٔ بد راه و رسم بولهبیست ۵

مرو ز راه ادب تا بلندبخت شوی
که شوربختی مردم ز راه کم ادبیست ۶

کجاست بانی قصر ارم که ترکیبش
به قصر شاه کنون خشت شرفهٔ طنبیست ۷

ز جام لم یزلی جرعه‌ای به من دادند
مگوی مستی من ذوق بادهٔ عنبیست ۸

مکن ز گردش دوران شکایت ابن حسام
که عادت فلک دون پرست منقلبیست ۹

برو به آب قناعت بشوی دست طمع
که بیش حرمت مردم ز فرط کم طلبیست ۱۰