غزل ۴۰ - جعد مشکینت که دل وابسته سودای اوست

جعد مشکینت که دل وابسته سودای اوست
بسته افسون سحر چشم مار افسای اوست ۱

گر دلم پروانه آن شمع روشن شد چه شد
ای بسا دلها که چون پروانه نا پروای اوست ۲

خانه چشمش سیه کان شوخ یغمائی صفت
خانه صبر دل مسکین من یغمای اوست ۳

نسبت بالای او با سرو کردم غقل گفت
در چمن سروی نمی بینم که هم بالای اوست ۴

دی به وعده گفت : فردا روی بنمایم ترا
مژده ای خوش داد و دل بر وعده فردای اوست ۵

هر کسی را بر جبین سیمای محبوبی دگر
بر جبین خاک خورد من همه سیمای اوست ۶

زاهدان مأوی به جنّت یافتند ابن حسام
معتکف شد بر درش کان جنّت المآوای اوست ۷