غزل ۱۰۸ - بر گل ترا که گفت ز سنبل برار خط

بر گل ترا که گفت ز سنبل برار خط
وز مشک ناب بر ورق گل نگار خط ۱

بی خط به بندگی تو اقرار کرده ایم
آخر چه حاجتست خدا را میار خط ۲

بر عارض چو آب تو حسن دگر فزود
تا سبز شد به دور رخت بر عذار خط ۳

اندر میان خط بنشاند آفتاب را
تا بردمید بر رخت از هر کنار خط ۴

دود دل من است که در عارضت گرفت
یا می کشد ز غالیه مشک تتار خط ۵

خطّت که ناسخ لب یاقوت فام شد
ننوشت ابن مقله چنین آبدار خط ۶

با لطف خط خوب به خطت کجا رسید
ابن حسام اگر بنگارد هزار خط ۷