هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی بیانگر احساسات شاعر نسبت به معشوق است. او از نگاه به معشوق، تکیه بر لطف او، و آرزوی بخشش گناهان سخن می‌گوید. شاعر از آیینه‌روح، گردش قمر، و راه‌های عشق صحبت می‌کند و در نهایت به عفو و کرم معشوق امیدوار است.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و اصطلاحات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.

غزل ۱۲۸ - ما نیاریم که سوی تو نگاهی بکنیم

ما نیاریم که سوی تو نگاهی بکنیم
تکیه بر لطف تو داریم که گاهی بکنیم ۱

رویت آیینه ی روحست ز ما روی متاب
آه اگر در رخ آن آیینه آهی بکنیم ۲

تکیه بر گردش دور قمری نتوان کرد
رخصتی ده که به روی تو نگاهی بکنیم ۳

هر کجا راه روی روی به راهی دارند
ما هم اندر طلبت روی به راهی بکنیم ۴

بنده وارم به گدایی در خودبپذیر
تا به جان بندگی همچو تو شاهی بکنیم ۵

هاتف غیب چه خوش گفت مرا کابن حسام
عاقبت از کرمت عفو گناهی بکنیم ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۴۶۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۲۷ - ما نیاریم که وصف تو کماهی بکنیم
گوهر بعدی:غزل ۱۲۹ - مقیم میکده و ساکن خراباتم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.