غزل ۱۳۲ - زلف آشفته همی تابی و من می تابم

زلف آشفته همی تابی و من می تابم
آتش چهره میفروز که من در تابم ۱

شب خیال تو به بالین من آمد گفتم
آه کامد به سرم عمر و من اندر خوابم ۲

ما درین بحر به کشتی تو یابیم نجات
کششی کن که به ساحل کشی از گردابم ۳

آن چنان تشنه ی لعل لب سیراب توام
کاب حیوان نتواند که کند سیرابم ۴

طاق ابروی تو پیوسته مرا در نظرست
زان جهت سجده کنان معتکف محرابم ۵

به چه باب از در محبوب بگردانم روی
روی فتحی ننمودند ز دیگر بابم ۶

چنبر زلف تو شد سلسله ی ابن حسام
هر طرف می کشد آشفته بدان قلابم ۷