غزل ۱۳۳ - مرا چه قرب که در انتظار روی تو باشم

مرا چه قرب که در انتظار روی تو باشم
همین تمام که بر رهگذار کوی تو باشم ۱

مرا چه حدّ رسیدن بدان وصال همایون
همین بس است که دایم به جست و جوی تو باشم ۲

کنون که جعد سر زلف تو به چنگ نیامد
روا بود که سراسیمه تر ز موی تو باشم ۳

زبان مدام زیاد لب تو شهد نثارست
مگر به وقت شهادت به گفت و گوی تو باشم ۴

در آن نفس که کند جان وداع قالب خاکی
هنوز با دل پر خون در آرزوی تو باشم ۵

به آب دیده گلابی بریز بر کفن من
که تا به روز طهارت به شست و شوی تو باشم ۶

چو چشم ابن حسام از نظر به مرگ ببندند
به چشم دل نگران همچنان به سوی تو باشم ۷