غزل ۱۳۴ - گفتم از سلسله ی موی تو پرهیز کنم

گفتم از سلسله ی موی تو پرهیز کنم
چون کنم بسته ی آن حلقه ی مشکین رسنم ۱

آتش چهر تو افروخته شد من چو سپند
جای آن هست اگر دیده بر آتش فکنم ۲

جرعه ای یافتم از جام تو در روز ازل
من از آن دور سراسیمه و بی خویشتنم ۳

زاهد از سیل سرشکم به سلامت مگذر
تا در این ورطه ی خوناب نیفتی که منم ۴

ز آتش شوق تو هر جا برم نام لبت
نفس دود برآید به دماغ از دهنم ۵

من که با داغ تو میرم چو سر از کنج لحد
بر کنم زآتش دل سوخته یابی کفنم ۶

روز اول که مرا لطف تو با چندان عیب
بپذیرفت همانم به همان رد مکنم ۷

دلم از غربت دیرین بگرفت ابن حسام
در سر افتاد ز سر باز هوای وطنم ۸

طایر گلشن قدسم به نشیمنگه خاک
عاقبت زین قفس خاکی تن بر شکنم ۹