غزل ۱۴۱ - بی نیازی تو و ما بهر نیاز آمده ایم

بی نیازی تو و ما بهر نیاز آمده ایم
رفته بودیم ز کوی تو و باز آمده ایم ۱

روی دل در طرف زاویه ی تحقیق است
ما بر این رو[ی] نه بر وجه مجاز آمده ایم ۲

دوش الطاف تو چون بنده نوازی می کرد
گفت : باز آی که ما بنده نواز آمده ایم ۳

بی جواز خط تو رفتن ما ممکن نیست
رقعه ای ده که به امید جواز آمده ایم ۴

تا مگر سرو قدت سایه کشد بر سر ما
سر قدم ساخته از راه دراز آمده ایم ۵

بسته احرام ره کعبه اقبال شما
بصفا سعی نموده به حجاز آمده ایم ۶

طاق ابروی تو پیوسته مرا در نظرست
نظری کن که بمحراب نمازآمده ایم ۷

مگذاریم به داغ از تو [چو] شمع از سر سوز
غالب آن است که با سوز و گذاز آمده ایم ۸

تا که محمود شود عاقبتت ابن حسام
جان فدا کرده به دیدار ایاز آمده ایم ۹