غزل ۱۴۴ - بی نیازی از نیاز ما چه استغناست این

بی نیازی از نیاز ما چه استغناست این
جور کم کن بر دلم کآخر نه از خاراست این ۱

گفتم ای سرو سهی بنشین که بنشیند بلا
گفت بنشینم ولیکن نه بلا بالاست این ۲

گفت رنگت سرخ دیدم این نه رنگ عاشقی است
گفتمش فیض دموع چشم خون پالاست این ۳

گفتم آن مشک سیه بر دامن خورشید چیست؟
گفت بر برگ گل تر عنبر سار است این ۴

گفتم از خون دلم گلگونه رنگین کرده ای
گفت بر نسرین نشان لاله حمراست این ۵

گفتمش چشمت برد از من دل و آرام و هوش
گفت ترک مست را اندیشه یغماست این ۶

گفت کام از لعل من می بایدت ابن حسام
گفتم آری طعنه طوطی شکر خاست این ۷