غزل ۱۶۷ - شبی به پیش تو خواهم نشست روی بروی

شبی به پیش تو خواهم نشست روی بروی
تطاول سر زلفت بگفت موی به موی ۱

به بوی زلف تو آشفته حال می گردم
بسان باد صبا در ره تو کوی به کوی ۲

بسوی صومعه گاهی ، گهی بسوی کنشت
همی روم به طلب در پی تو سوی به سوی ۳

نشان سرو تو از جویبار می جویم
چو آب از این سببم سر نهاده جوی به جوی ۴

ز گفت و گوی عواقب مگوی ابن حسام
بیاد غبغب جانان سخن ز گوی بگوی ۵

شدن به جانب چین بهر مشک عین خطاست
بجای مشک تو ان زلف موشک بوی به بوی ۶