هوش مصنوعی:
شاعر در لحظه وداع، از درد فراق و ناتوانی در تسکین دل خود سخن میگوید و اشکهایش را مانند پروین بر روی زمین میریزد.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاطفی عمیق و غمگین است که درک آن نیاز به بلوغ عاطفی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای شعری ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد.
رباعی ۷۷ - اکنون که وداع می کنی مسکین من
اکنون که وداع می کنی مسکین من
دل را به چه انواع دهم تسکین من ۱
بر روی نهم روی که هنگام وداع
برمه ریزم ز اشک خود پروین من ۲
دل را به چه انواع دهم تسکین من ۱
بر روی نهم روی که هنگام وداع
برمه ریزم ز اشک خود پروین من ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۵۱۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۷۶ - از خاک جهان به زرق رستن نتوان
گوهر بعدی:رباعی ۷۸ - خود نیست کسی دگر تبهکار چو من
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.