شمارهٔ ۷۲ - در مدح اتسز

تویی ، شها ، که بتو چرخ را نیاز آید
ببارگاه تو اقبال در نماز آید ۱

زطبع دشمن جاهت سموم غم خیزد
ز رشح خدمت صدرت نسیم ناز آید ۲

ز عون تیغ تو ملت بانتظام رسد
ز حسن سعی تو دول در اهتزاز آید ۳

مجاز گشت در ایام کار دشمن تو
وگر طلب کندش عکس هم مجاز آید ۴

مگر که سالب کلی شدست کار عدوت؟
که عین سالب کلی بعکس باز آید ۵

خدایگانا ، من بازگشتم از خدمت
حرام چه ضرورت بود چو آز آید؟ ۶

مرا ، شها، چو تو عزم ره دراز کنی
ز عاجزی بدل اندیشهٔ دراز آید ۷

تنم در آب دو دیده شود فسرده و لیک
دلم در آتش اندوه در گداز آید ۸

منم چو صعوه بعحز و تو بازی و هرگز
که دید صعوه کزو اقتدار باز آید؟ ۹

بسا که پیر کند دور چرخ ، تا ناگاه
بدست چرخ جوانی چو من فراز آید ۱۰

روا بود که چو من کس برای عصمت جان
ز صحن مهلکه در حصن احتزاز آید؟ ۱۱

تویی ، شها ، که هزاران هزار مثل مرا
ز یک اشارت جاه تو برگ و ساز آید ۱۲

ز تو سزد که چو من بنده ای بخدمت تو
برهنه روز زمستان بتر که تاز آید؟ ۱۳