شمارهٔ ۱۱۷ - هم در مدح اتسز گوید

شهی که نقش نگین جلال شد نامش
همه ملوک زمانه اسیر در دامش ۱

خدایگان جهان، شاه شیردل اتسز
که شیر چرخ بترسد ز شیر اعلامش ۲

جمیل گشت معالی بحسن اقبالش
جمال یافته معانی بفرایامش ۳

همه اکابر گیتی رهین افضالش
همه افضال ایام غرق انعامش ۴

عدوی دولت او چون بدست گیرد جام
شراب زهر کند روزگار در جامش ۵

در اضطراب از آنست آسمان شب و روز
که برد هیبت شمشیر شاه آرامش ۶

بروز بزم کمین مطربیست ناهید
بروز رزم کهین قایدیست بهرامش ۷

بجز خیال نماند اثر ز کلب الروم
اگر بخواب بیند خیال صمصامش ۸

در افتد ز سریر و بر افتد ز سرور
اگر برند بموالی هند پیغامش ۹

عنایت ازلی عدل داده تعلیمش
سعادت فلکی خیر کرده الهامش ۱۰

بنزد عقل ز گردون شریفتر باشد
هر آن زمین که مشرف شود باقدامش ۱۱

بوام دارد بدخواه جان ز خنجر او
شدست وقت که گردد گزارده وامش ۱۲

اگر عدوی وطن ‌گیرد از برون جهان
هم اندر آید آفات از در و بامش ۱۳

مزینست زمانه بجاه و اقبالش
مرتبست ممالک بتیغ و اقلامش ۱۴

کدام عاقل دانا که او نجست هوا ؟
کدام توسن سرکش که آن نشد رامش؟ ۱۵

زمانه کرد ز احوال خویش آگاهش
ستاره داد ز اسرار خویش اعلامش ۱۶

همیشه تا که صلاح و فساد اهل زمین
بود ز دور سپهر و ز سیر اجرامش ۱۷

نظام باد هدی را برایت ورایش
جمال باد جهان را بنامه و نامش ۱۸

بهفت قسم زمین ولایتش مرساد
ز هفت گردون رنجی بهفت اندامش ۱۹

چنان‌که کام من از خلعتش بحاصل شد
همیشه باد بحاصل ز مملکت کامش ۲۰