شمارهٔ ۳۸ - در حق ادیب صابر بن اسمعیل ترمذی

طبعت ، ای صابران اسمعیل
هست دریا ، که درهمی زاید ۱

لفظ تو گوش و گردن معنی
بجواهر همی بیاراید ۲

نثر تو شمع انس افروزد
نظم تو روح روح افزاید ۳

عقدهایی که در علو م افتد
همه جز خاطر تو نگشاید ۴

قصب سبق دست رتبت تو
در بلندی ز چرخ برباید ۵

ز نک خورده حسام دانش را
صیقل فکرت تو بزداید ۶

از چار طبع در دو زبان
یک هنرمند چون تو ننماید ۷

دست تو دامن شرف گیرد
پای تو تارک فلک ساید ۸

فضل را روزگار کی پوشد ؟
کسب بگل آفتاب ننداید ۹

خصم گر زشت گویدد ، دریا
بدهان سگی نیالاید ۱۰

کلک پیراسته سر تو ، همه
زلف ابکار نظم پیراید ۱۱

با تو ای پیر عقل برنا بخت
هیچ برنا و پیر برناید ۱۲

فلک فضلی و مآثر تو
چون فلک تا ابد نفرساید ۱۳

طبعت آن بوته شد ، که جز دروی
عقل زر هنر نیالاید ۱۴

نایبات فلک بناب بلا
جگر حاسد تو می خاید ۱۵

هست در سیرت و سریرت تو
از بزرگی هر آنچه می باید ۱۶

نظم ، کز طبع تو رود ، در حال
همه آفاق را بپیماید ۱۷

روح مجروح را طبیب خرد
دارو از گفتهٔ تو فرماید ۱۸

عندلیبم خطاب کردستی
هر خطابی که تو کنی شاید ۱۹

عندلیبیست این رهی ، که بعمر
جز ثنای تو هیچ نسراید ۲۰

می ستاید ترا و در هر باب
مستحقی ، اگرت بستاید ۲۱

اعتذاری نوشته ای ، که مرا
جز بدان جان همی نیاساید ۲۲

خوب شعری چنان ، که گر شعری
بیند آنرا ، ز شرم برناید ۲۳

اینکش همچو حرز می خوانم
تامرا حادثات نگزاید ۲۴

خود نبودست وحشتی ، و ربود
با چنان اعتذار کی پاید ؟ ۲۵

بیقین دان که : بعد ازین جانم
جز بسوی رضات نگراید ۲۶

تو ستودی مرا و مثل مرا
زیبد ار روزگار بستاید ۲۷

جز برای ریاضت خاطر
همتم سوی نظم نگراید ۲۸