شمارهٔ ۶۳ - در حق جمال الدین

جمال دین پیمبر ، تو آن سر افرازی
که نیست بمعالی و مکرمات عدیل ۱

سداد رأی تو در گرد ملک حصن حصین
جناح عدل تو بر اهل شرک گشته دلیل ۲

بجنب حلم تو احنف شده سفیه سفیه
بپیش جود تو حاتم شده بخیل بخیل ۳

همه نهاد تو در حق نتیجهٔ توحید
همه حدیث تو در دین قرینهٔ تنزیل ۴

نهاده سهم تو در گردن نوایب غل
کشیده خوف تو در دیدهٔ حوادث میل ۵

عزایم تو شده ملک را بفتح بشیر
مکارم تو شده خلق را برزق کفیل ۶

ز کوه حلم تو یک ذره اند جودی و طور
ز بحر علم تو یک قطره اند دجله و نیل ۷

غلام لفظ بدیع تو در صدف لؤلؤ
حسود نعل سمند تو بر فلک اکلیل ۸

ولیت را زند اقبال چنگ در دامن
عدوت را فگند چرخ سنگ بر قندیل ۹

بجنب رأی تو چون سایه ای نماید مهر
بپیش باس تو چون پشه ای نماید پیل ۱۰

بزرگوارا ، شخص من از تو شد زنده
ازان سپس که بتیغ زمانه بود قتیل ۱۱

بسعی تست همه عز من ظریف و بلند
زجود تست همه مال من کثیر و قلیل ۱۲

همی نمایی تبجیل بی قیاس ، و لیک
همی فزاید تبجیل من همه تحجیل ۱۳

بمن عطای جزیلت رسید و حاصل شد
بدان عطای جزیلت بسی جزای جزیل ۱۴

ز من ثنای جمیلست بس درین دنیی
که خود بعقبی یابی بسی ثواب جمیل ۱۵

همیشه تا که بود اندرین سرای فنا
یکی ز بخت عزیز و یکی ز چرخ ذلیل ۱۶

بباغ لهو رخ ناصح تو باد چو گل
ز زخم دست بر حاسد تو باد چو نیل ۱۷

همیشه پشت تو و گردن تو باد قوی
که پشت شرک شکستی و گردن تعطیل ۱۸