بخش ۵۴ - اشارة الی ما قاله بعض کبراء العارفین فی معنی قوله تعالی «یا ایها الناس اتقوا ربکم » الایة ان الامر ذم و حمد فکونوا وقایته فی الذم واجعلوه وقایتکم فی الحمد تکونوا ادباء عالمین

متقی نفس خویش را چو شناخت
در شرورش وقایه حق ساخت ۱

سپری شد به پیش حق که مدام
دارد او را نگه ز تیر ملام ۲

هر چه آمد ز جنس نقصان پیش
داشت مسند به نفس ناقص خویش ۳

گر چه در کیش صاحب تفرید
آن تقاضا همی کند توحید ۴

که همه فعل ها چه زشت و چه خوب
بی وسایط به حق بود منسوب ۵

لیک از آنجا که شیوه ادب است
نسبت فعل شر به حق عجب است ۶

همچنین از مقوله افعال
هر چه دید از قبیل خیر و کمال ۷

ساخت خاطر تهی ز وایه خویش
کرد حق را در آن وقایه خویش ۸

نزد از نفس و فعل نفس نطق
داشت بی واسطه مضاف به حق ۹

تا نیفتد در آن فساد و خلل
از ظهور و غرور نفس دغل ۱۰

نزند سر ریا و عجب ازوی
گرددش نامه رعونت طی ۱۱