بخش ۳۷ - حکایت آن بد سرشت که به صاحب عباد نامه نوشت که فلان مالدار مرده است و از وی مال خطیر مانده و بجز یک طفل صغیر وارثی ندارد و جواب نوشتن صاحب عباد به وی

ابن عباد آن بری ز عناد
یار عباد و سازگار عباد ۱

نام او زیب نامه کرم است
همچو اویی درین گروه کم است ۲

سوی او ساعیی ز خبث سرشت
به سعایت یکی صحیفه نوشت ۳

که فلان آن به مال چون قارون
شد برون زین نشیمن وارون ۴

وارث مال او ز ناکس و کس
طفلکی خردسال مانده و بس ۵

غرضش آنکه دست بگشاید
مال او هر چه هست برباید ۶

شاید او نیز کاسه ای لیسد
یا بر این دوک رشته ای ریسد ۷

آن کریم زمانه خامه کشید
وین حروفش به پشت نامه کشید ۸

کان سفر کرده زین سرای امید
باد مقرون به رحمت جاوید ۹

طفلش ایمن ز حادثات زمن
باد پرورده نبات حسن ۱۰

مال او نیز باد روز به روز
در فزایش ز دولت فیروز ۱۱

وانکه اظهار این سعایت کرد
بر ما دعوی کفایت کرد ۱۲

دل ز شادی تهی و کف ز درم
ابدالدهر خوار باد و دژم ۱۳