غزل ۱۱ - یار ما هرگز نیازارد دل اغیار را

یار ما هرگز نیازارد دل اغیار را
گل سراسر آتشست، اما نسوزد خار را ۱

دیگر از بی طاقتی خواهم گریبان چاک زد
چند پوشم سینه ی ریش و دل افگار را؟ ۲

بر من آزرده رحمی کن، خدا را، ای طبیب
مرهمی نه، کز دلم بیرون برد آزار را ۳

باغ حسنت تازه شد از دیده ی گریان من
چشم من آب دگر داد آن گل رخسار را ۴

روز هجر از خاطرم اندیشه ی وصلت نرفت
آرزوی صحت از دل کی رود بیمار را؟ ۵

حال خود گفتی: بگو، بسیار و اندک هرچه هست
صبر اندک را بگویم، یا غم بسیار را؟ ۶

دیدن دیدار جانان دولتی باشد عظیم
از خدا خواهد هلالی دولت دیدار را ۷