غزل ۱۲ - من کیم بوسه زنم ساعد زیبایش را؟

من کیم بوسه زنم ساعد زیبایش را؟
گر مرا دست دهد بوسه زنم پایش را ۱

چشم ناپاک بر آن چهره دریغست، دریغ
دیده ی پاک من اولیست تماشایش را ۲

ناز می بارد از آن سرو سهی سر تا پا
این چه نازست؟ بنازم قد و بالایش را ۳

خواهم از جامه ی جان خلعت آن سرو روان
تا در آغوش کشم قامت رعنایش را ۴

جای او دیده ی خون بار شد، ای اشک، برو
هر دم از خون دل آغشته مکن جایش را ۵

هیچ کس دل به خریداری یاری ندهد
که به هم بر نزند حسن تو سودایش را ۶

زان دو لب هست تمنای هلالی سخنی
کاش، گویی که بر آرند تمنایش را ۷