غزل ۳۹ - سر نمی تابم ز شمشیر حبیب

سر نمی تابم ز شمشیر حبیب
هر چه آید بر سر من، یا نصیب! ۱

دل بدرد آمد من بیچاره را
چاره درد دلم کن، ای طبیب ۲

ای که گویی: چونی و حال تو چیست؟
من غریب و حال من باشد غریب ۳

تا رقیبت هست ما را قدر نیست
نیست گردد، یارب! از پیشت رقیب ۴

زار می نالد هلالی، بی رخت
آن چنان کز حسرت گل عندلیب ۵