غزل ۶۳ - مرا ز عشق تو صد گونه محنت و المست

مرا ز عشق تو صد گونه محنت و المست
هزار محنت و با محنتی هزار غمست ۱

اگر چه با من مسکین بسی جفا کردی
زیاده ساز جفا را، که این هنوز کمست ۲

تویی حیات من و من ز فرقتت بیمار
بیا، که یک دو سه روزی حیات مغتنمست ۳

بیا و بر سر بیمار خود دمی بنشین
مرو، که آنچه تمنای تست دم به دمست ۴

کرم نمودی و بر جان من جفا کردی
ز جانب تو مرا هر چه می رسد کرمست ۵

به زیر پای تو افتاد و خاک شد عاشق
اگر چه خاک شد، اما هنوز در قدمست ۶

هلالی از سر کویت وداع کرد و برفت
تو زنده باش، که او را عزیمت عدمست ۷