غزل ۶۵ - این همه لاله، که سر بر زده از خاک منست

این همه لاله، که سر بر زده از خاک منست
پاره های جگر سوخته ی چاک منست ۱

درد عشاق ز درمان کسی به نشود
خاصه دردی، که نصیب دل غمناک منست ۲

استخوان های من از خاک درش بردارید
باغ فردوس چه جای خس و خاشاک منست؟ ۳

همه کسی را به جمالش نظری هست ولی
لایق چهره ی پاکش نظر پاک منست ۴

باغبان، چند کند پیش من آزادی سرو؟
سرو آزاد غلام بت چالاک منست ۵

دی شنیدم که یکی خون مسلمان می ریخت
اگر اینست، همان کافر بی باک منست ۶

دوستان، گر سر درمان هلالی دارید؟
شربت زهر بیارید، که تریاک منست ۷