غزل ۸۴ - در کوی تو آمد به سرم سنگ ملامت

در کوی تو آمد به سرم سنگ ملامت
مشکل که ازین کوی برم جان به سلامت ۱

نتوان گله از جور و جفایی که تو کردی
جور تو کرم بود و جفای تو کرامت ۲

امروز درین شهر مرا حال غریبست
نی رای سفر کردن و نی روی اقامت ۳

شد سیل سرشکم سبب طعنه ی مردم
طوفان بلا دارم و دریای ملامت ۴

«قد قامت » و فریاد مؤذن نکند گوش
آن کس که به فریاد بود زان قد و قامت ۵

ای دل، که تو امروز گرفتار فراقی
امروز تو کم نیست ز فردای قیامت ۶

بی روی تو یک چند اگر زیست هلالی
جان می دهد اینک به صد اندوه و ندامت ۷