غزل ۸۵ - نا دیده میکنی، چو فتد دیده بر منت

نا دیده میکنی، چو فتد دیده بر منت
جانم فدای دیدن و نادیده کردنت ۱

فردا، که ریزه ریزه شود تن بزیر خاک
برخیزم و چو ذره درآیم ز روزنت ۲

با آنکه رفت روشنی چشمم از غمت
دارم هنوز دوست تر از چشم روشنت ۳

گر میکشی، نمیروم از صید گاه تو
دست منست و حلقه فتراک توسنت ۴

بر دامن تو باده گلگون چکیده است
یا خون ماست آنکه گرفتست دامنت؟ ۵

مستی و گردنی چو صراحی کشیده ای
خوش آنکه دست خویش در آرم بگردنت ۶

دیگر ترا چه باک، هلالی، ز دشمنان؟
کان ماه با تو دوست شد و مرد دشمنت ۷