غزل ۹۸ - گر ز رخسار تو یک لمعه بدریا افتد

گر ز رخسار تو یک لمعه به دریا افتد
آب آتش شود و شعله به صحرا افتد ۱

بسکه از قد تو نالیم به آواز بلند
هر نفس غلغله در عالم بالا افتد ۲

روز وصلست، هم امروز فدای تو شوم
کار امروز نشاید که به فردا افتد ۳

دارم امید که چون تیغ کشی در دم قتل
هر کجا پای تو باشد سرم آنجا افتد ۴

رفتی از خانه به بازار به صد عشوه و ناز
آه ازین ناز! درین شهر چه غوغا افتد؟ ۵

آنکه انداخت درین آتش سوزان ما را
دل ما بود، که آتش به دل ما افتد ۶

دل مدهوش هلالی، که ز پا افتادست
کاش در جلوه گه آن بت رعنا افتد ۷