غزل ۱۰۹ - باغ عیش من به جای گل همه خار آورد

باغ عیش من به جای گل همه خار آورد
آری، این نخلی که من دارم، همین بار آورد ۱

کوه از سیل سرشکم در صدا آید، بلی
گریه من سنگ را در ناله زار آورد ۲

عالمی در گریه است از ناله جانسوز من
نوحه ای کز درد خیزد گریه بسیار آورد ۳

گر دل آزرده را جز داغ او مرهم نهم
بر دل آن مرهم شود داغی که آزار آورد ۴

هر که ابروی تو دید و مایل محراب شد
زود باشد کز خجالت رو به دیوار آورد ۵

تا ز خورشید جمالت گرم شد بازار حسن
هر دم این دیوانه را سودا به بازار آورد ۶

پای بر فرق هلالی نه، که بهر مقدمت
هر زمان صد گوهر از چشم گهر بار آورد ۷