غزل ۱۲۴ - غم بتان مخور، ای دل، که زار خواهی شد

غم بتان مخور، ای دل، که زار خواهی شد
اگر عزیز جهانی، تو خوار خواهی شد ۱

اگر چو من هوس زلف یار خواهی کرد
ز عاشقان سیه روزگار خواهی شد ۲

تو از طریقه یاری همیشه فارغ و من
نشسته ام به امیدی که یار خواهی شد ۳

چو در وفای توام، بر دلم جفا مپسند
که پیش اهل وفا شرمسار خواهی شد ۴

کنون به حسن تو کس نیست از هزار یکی
تو خود هنوز یکی از هزار خواهی شد ۵

ز فکر کار جهان بار غم به سینه منه
وگرنه در سر این کار و بار خواهی شد ۶

هلالی، از پی آن شهسوار تند مرو
که نارسیده به گردش غبار خواهی شد ۷