غزل ۱۲۵ - نیست عرق، که در رهت از حرکات می چکد

نیست عرق، که در رهت از حرکات می چکد
هر قدمی، که می نهی، آب حیات می چکد ۱

چند به هر سیه دلی باده ناب می کشی؟
حیف! که آب زندگی در ظلمات می چکد ۲

بس که لب تو چاشنی ریخته در مذاق جان
گریه تلخ گر کنم آب نبات می چکد ۳

اشک هلالی از مژه، گرد حریم آن حرم
همچو سرشک عارفان، در عرفات می چکد ۴