هوش مصنوعی:
این متن شعری است که به موضوعات عشق، وفاداری، رابطه بین عاشق و معشوق، و مصلحتاندیشی در عشق میپردازد. شاعر از ناآگاهی خود از نیرنگ معشوق سخن میگوید و به مقایسهای بین رفتار عاشقان و مصلحتاندیشی پادشاهان اشاره میکند. در نهایت، به ستایش از معشوق و سعادت خدمت به او پرداخته میشود.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و استعاری موجود در شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۳۳ - عجب! که رسم وفا هرگز آن پری داند
عجب! که رسم وفا هرگز آن پری داند
پری کجا روش آدمی گری داند؟ ۱
دلم به عشوه ربود اول و ندانستم
که آخر اینهمه شوخی و دلبری داند ۲
به عاشقان ستم دوست عین مصلحتست
که شاه مصلحت کار لشکری داند ۳
حدیث لعل خود از چشم درفشانم پرس
که قد گوهر سیراب گوهری داند ۴
بناز گفت: هلالی کمینه بنده ماست
زهی سعادت! اگر بنده پروری داند ۵
پری کجا روش آدمی گری داند؟ ۱
دلم به عشوه ربود اول و ندانستم
که آخر اینهمه شوخی و دلبری داند ۲
به عاشقان ستم دوست عین مصلحتست
که شاه مصلحت کار لشکری داند ۳
حدیث لعل خود از چشم درفشانم پرس
که قد گوهر سیراب گوهری داند ۴
بناز گفت: هلالی کمینه بنده ماست
زهی سعادت! اگر بنده پروری داند ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۴۵۴
این گوهر را بشنوید
خوانش
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۳۲ - جان من، بهر تو از جان بدنی ساخته اند
گوهر بعدی:غزل ۱۳۴ - جهان و هر چه درو هست پایدار نماند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
