غزل ۱۳۴ - جهان و هر چه درو هست پایدار نماند

جهان و هر چه درو هست پایدار نماند
بیار باده، که عالم به یک قرار نماند ۱

غنیمتی شمر، ای گل، نوای عشرت بلبل
که برگ ریز خزان آید و بهار نماند ۲

تو مست باده نازی، ولی مناز، که آخر
ز مستی‌یی ، که تو داری، به جز خمار نماند ۳

بسی نماند که: خاکم ز تند باد فراقت
روان بگردد و زان گرد هم غبار نماند ۴

به روز هجر، هلالی، ز روزگار چه نالی؟
معینست که: این روز و روزگار نماند ۵