غزل ۱۴۷ - شیرین دهنا، این همه شیرین نتوان بود

شیرین دهنا، این همه شیرین نتوان بود
شیری که تو خوردی مگر از ریشه جان بود؟ ۱

این حسن چه حسنست که از پرده عیان ساخت؟
نقشی که پس پرده تقدیر نهان بود ۲

تنها نه من از واقعه عشق خرابم
مجنون هم ازین واقعه رسوای جهان بود ۳

امروز نشد نام و نشان دل من گم
تا بود دل گم شده، بی نام و نشان بود ۴

دی بود گمان کز غمت امروز بمیرم
امروز یقینست مرا هر چه گمان بود ۵

هر تیر جفایی، که دو ابروی تو افگند
بس کارگر آمد، که به زور دو کمان بود ۶

خود را خس و خاشاک درت گفت، هلالی
تحقیق نمودیم بسی کمتر ازان بود ۷