غزل ۱۵۰ - کاکل ز چه بگذاشته ای تا کمر خود؟

کاکل ز چه بگذاشته ای تا کمر خود؟
مگذار بلاهای چنین را به سر خود ۱

رفتار ترا، گر ملک از عرش ببیند
آید به زمین فرش کند بال و پر خود ۲

چشم تو نهان یک نظر از لطف بینداخت
ما را ز چه انداخته ای از نظر خود؟ ۳

دیروز ز حال همه عالم خبرم بود
امروز چنانم که: ندارم خبر خود ۴

در عشق تو از من اثری بیش نماندست
نزدیک شد آن دم که نیابم اثر خود ۵

من کشته شوم به که جدا افتم از آن در
زارم بکش و دور میفگن ز در خود ۶

دور از تو چه گویم: به چه حالست هلالی؟
درمانده به درد دل خونین جگر خود ۷