غزل ۱۵۹ - اگر چون تو سروی ز جایی برآید

اگر چون تو سروی ز جایی برآید
شود رستخیز و بلایی برآید ۱

خدا را، لب خود به دشنام بگشا
که از هر زبانی دعایی برآید ۲

تو سلطان حسنی و عالم گدایت
چنان کن که کار گدایی برآید ۳

چه کم گردد، آخر، ز جاه و جلالت
اگر حاجت بینوایی برآید؟ ۴

مزن تیر جور و حذر کن ز آهی
که از سینه مبتلایی برآید ۵

مرا می‌کشد انتظار قدومت
چه باشد که آواز پایی برآید؟ ۶

هلالی ازین شب خلاصی ندارد
مگر آفتابی ز جایی برآید ۷