غزل ۱۷۷ - غم نیست، گر ز داغ تو می سوزدم جگر

غم نیست، گر ز داغ تو می سوزدم جگر
داری هزار سوخته، من هم یکی دگر ۱

یارب، چه کم شود ز تو، ای پادشاه حسن
گر سوی من بگوشه چشمی کنی نظر؟ ۲

در کوی تو سر آمد اهل وفا منم
از چشم التفات وفای مرا نگر ۳

تا کی در آرزوی تو گردیم کو بکوی؟
تا کی بجستجوی تو گردیم در بدر؟ ۴

جان می کنیم و یار زما بی خبر هنوز
خواهیم مردن از غم او، تا شود خبر ۵

در گوشه غمست هلالی بصد نیاز
گاهی ز چشم لطف برین گوشه بر نگر ۶