غزل ۱۷۹ - جان خواهم از خدا، نه یکی، بلکه صد هزار

جان خواهم از خدا، نه یکی، بلکه صد هزار
تا صد هزار بار بمیرم برای یار ۱

من زارم و تو زار، دلا، یک نفس بیا
تا هر دو در فراق بنالیم زار زار ۲

از بسکه ریخت گریه خون در کنار من
پر شد ازین کنار، جهان، تا بآن کنار ۳

در روزگار هجر تو روزم سیاه شد
بر روز من ببین که: چها کرد روزگار؟ ۴

چون دل اسیر تست، ز کوی خودش مران
دلداریی کن و دل ما را نگاه دار ۵

کام من از دهان تو یک حرف بیش نیست
بهر خدا که: لب بگشا، کام من بر آر ۶

چون خاک شد هلالی مسکین براه تو
خاکش بگرد رفت و شد آن گرد هم غبار ۷