هوش مصنوعی:
متن بالا یک شعر عرفانی و اخلاقی است که به موضوعاتی مانند رهایی از قید و بندهای دنیوی، اعتدال در رفتار، و دوری از طعنه و عیبجویی دیگران میپردازد. شاعر از مخاطب میخواهد که در عین مستی معنوی، از دلبستگیهای دنیوی دوری کند و به آزادگی و عشق الهی پایبند باشد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات مانند 'مست بودن' نیاز به تفسیر دارد و ممکن است برای سنین پایین گمراهکننده باشد.
غزل ۱۹۸ - زاهد، بکنج صومعه می نوش و مست باش
زاهد، به کنج صومعه می نوش و مست باش
یعنی که دوزخی شدی، آتش پرست باش ۱
ای سرو، اعتدال قدش نیست چون تو را
خواهی بلند جلوه نما، خواه پست باش ۲
در خون نشستهایم، به خون ریز بر مخیز
بنشین دمی و همدم اهل نشست باش ۳
ای دل، سری ز عالم آزادگی برآر
یعنی به قید عشق کسی پای بست باش ۴
مگشا زبان طعنه، هلالی، به عیب کس
ما را چه کار؟ گو: دگری هر چه هست باش! ۵
یعنی که دوزخی شدی، آتش پرست باش ۱
ای سرو، اعتدال قدش نیست چون تو را
خواهی بلند جلوه نما، خواه پست باش ۲
در خون نشستهایم، به خون ریز بر مخیز
بنشین دمی و همدم اهل نشست باش ۳
ای دل، سری ز عالم آزادگی برآر
یعنی به قید عشق کسی پای بست باش ۴
مگشا زبان طعنه، هلالی، به عیب کس
ما را چه کار؟ گو: دگری هر چه هست باش! ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۵۳
این گوهر را بشنوید
خوانش
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۹۷ - یار من با دگران یار شد، افسوس افسوس!
گوهر بعدی:غزل ۱۹۹ - دردمندم، گر مرا درمان نباشد، گو: مباش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
