غزل ۲۰۳ - زبان او، که ندیدم ز تنگی دهنش

زبان او، که ندیدم ز تنگی دهنش
امید هست که بینم به کام خویشتنش ۱

چه نازکیست، تعالی الله! آن سهی قد را؟
که از گل و سمن آزرده می‌شود بدنش ۲

هزار تازه گل از بوستان دمید ولی
یکی ز روی لطافت نمی‌رسد به تنش ۳

سزد که جامه‌ی جان را قبا کند از شوق
هزار یوسف مصری به بوی پیرهنش ۴

تبارک الله! ازین سبزه‌ای که تازه دمید!
به دامن سمن و بر کنار یاسمنش ۵

برادران، به سگ کوی یار اگر برسید
تحیتی برسانید از زبان منش ۶

هلالی از لب جانان عجب حدیثی گفت!
که تازه شد همه جان‌ها ز لذت سخنش ۷