غزل ۲۰۵ - روزی که بر لب آید جانم در آرزویش

روزی که بر لب آید جانم در آرزویش
جان را بدو سپارم، تن را به خاک کویش ۱

چون از وصال آن گل دیدم که: نیست رنگی
آخر به صد ضرورت قانع شدم به بویش ۲

خورشید روی او را نسبت به ماه کردم
زین کار نامناسب شرمنده ام ز رویش ۳

مسکین دل از ملامت آواره ی جهان شد
ای باد، اگر ببینی، از ما سلام گویش ۴

دهقان ز جوی تاکم سیراب ساخت، یارب
از آب زندگانی خالی مباد جویش ۵

از جستجوی وصلش منعم مکن، هلالی
گیرم که هم نیابم، شادم به جستجویش ۶