غزل ۲۳۵ - کاشکی! خاک حریم حرمت می بودم

کاشکی! خاک حریم حرمت می‌بودم
می‌خرامیدی و من در قدمت می‌بودم ۱

بی غم عشق تو صد حیف ز عمری که گذشت!
پیش ازین، کاش! گرفتار غمت می‌بودم ۲

گر به پرسیدن من لطف نمی‌فرمودی
هم چنان کشته تیغ دو دمت می‌بودم ۳

گر به سر رشته مقصود رسیدی دستم
دست در سلسله خم به خمت می‌بودم ۴

گر مرا حشمت کونین میسر می‌شد
هم چنان بنده خیل و حشمت می‌بودم ۵

چون مریضی، که دلش مایل صحت باشد
عمرها طالب درد و المت می‌بودم ۶

هر چه خواهی بکن، ای دوست، که من از دل و جان
آرزومند جفا و ستمت می‌بودم ۷

تا تو یک ره به کرم سوی هلالی گذری
سال‌ها چشم به راه کرمت می‌بودم ۸