غزل ۲۳۶ - دو روز شد که ز درد فراق بیمارم

دو روز شد که ز درد فراق بیمارم
ازین دو روزه حیاتی که هست بیزارم ۱

چو لاله سینه من چاک شد، بیا و ببین
که از تو بر دل پر خون چه داغها دارم؟ ۲

مرا ز گریه مکن منع، ساعتی بگذار
که زار زار بگریم، که عاشق زارم ۳

رسید جان به لب و نیست غیر ازین هوسم
که آیم و به سگان در تو بسپارم ۴

خلاصی من از آن قید زلف ممکن نیست
که در کمند بلای سیه گرفتارم ۵

به جلوه گاه بتان می روم، سرشک فشان
به باغ سنگدلان تخم مهر می کارم ۶

هلالی، از غم یارست روز من شب تار
چه شد که صبح شود یک نفس شب تارم؟ ۷