غزل ۲۴۱ - خواهم که: بزیر قدمت زار بمیرم

خواهم که به زیر قدمت زار بمیرم
هر چند کنی زنده، دگر بار بمیرم ۱

دانم که چرا خون مرا زود نریزی
خواهی که به جان کندن بسیار بمیرم ۲

من طاقت نادیدن روی تو ندارم
مپسند که در حسرت دیدار بمیرم ۳

خورشید حیاتم به لب بام رسیدست
آن به که در آن سایه دیوار بمیرم ۴

گفتی که ز رشک تو هلا کند رقیبان
من نیز برآنم که ازین عار بمیرم ۵

چون یار به سر وقت من افتاد، هلالی
وقتست اگر در قدم یار بمیرم ۶